25/08/09 เวลา 11.00 น. ป๊าโทรบอกแม่ว่าให้รีบกลับบ้าน น้ำเสียงสะอึกสะอืน บอกว่าสงสารลูก  เวลา 12.45 น. แม่เห็นลูกนอนหลับตาไม่สนิท อยู่บนโซฟา ลมหายใจแผ่วเบานั้นไม่เหลือแล้ว "ข้าวแช่" สุดดวงใจของแม่ ลูกหลับในชุดกระโปรงสีชมพูที่แม่ใส่ให้ หลังจากเช็ดตัวให้ลูกตอนเช้ามืด แม่ไม่ควรทิ้งลูกไปทำงานเลย แม่ขอโทษ

    ลูกเริ่มไม่สบายวันที่ 30/07/09 ท้องเสียถ่ายเป็นเลือด และอาเจียน ไปหาหมออยู่โรงพยาบาล 1 อาทิตย์ ก็ดีขี้น หลังจากนั้น 2 อาทิตย์ ลูกเริ่มซึม ไม่กินข้าวหมดแรง แม่พาลูกไปหาหมออีก เอ็กซ์เรย์ดูในช่องท้องหมอบอกว่า เป็นแผลในลำไส้ อยู่ ร.พ. 1.1 อาทิตย์ ลูกเริ่มเล่นแล้ว หมอให้กลับบ้าน หลังจากวันนั้น ลูกก็ยังดูซึม และเป็นมากขึ้นเรื่อย ไม่กินข้าวและต้องป้อนข้าวปั่นตลอด เริ่มมีสัญญาณไม่ดีเลย แต่แม่ก็ไม่เคยเอะใจ

     24/08/09 แม่พาลูกไปหาหมออีกครั้ง หมอตรวจน้ำมูก และ ดูเนื้อสีดำที่ปลายเท้า หมอบอกว่าลูกกำลังจะเป็นไข้หัด  แม่รู้ทันที่ว่ามันร้ายแรงมาก แต่ไม่รู้ว่าลูกไปติดจากใครมา หมอให้ยากลับมากินเยอะมาก และคืนนี้เองที่แม่ได้ป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนยา ลูกเป็นครั้งสุดท้าย คืนนั้นลูกยังเดินมาหอมและนอนซุกกับแม่เหมือนที่ลูกเคยทำทุกคืนเลย ใครจะไปคิดล่ะว่า รุ่งเช้าตัวเล็กของแม่จะหลับใหล..ไม่ตื่นอีกแล้ว

     ไม่ว่าลูกจะอยู่ในที่ใดต่อจากนี้ ลูกจะมีแต่คนรัก เป็นเด็กดี ร่าเริง และมีความสุขตลอดไป

     แม่จะเฝ้าบอกรักลูกทุกคืนเหมือนที่เคยทำกันทุกวัน และจะคิดถึงลูกทุกคืน และทุกลมหายใจ

       หลับให้สบายนะ..."ข้าวแข่"...สุดดวงใจของแม่

                            รักข้าวแช่เสมอ